Direct naar navigatie

Vlaardingen vroeger, vandaag en anno 2020

Door: admin, Periode: 1900 - heden, Thema's: Dagelijks leven

Soms hunkert Vlaardingen naar vroeger. Naar de tijd dat de Hoogstraat een echte, drukke en gezellige winkelstraat was en je lekker onbezorgd buiten kon spelen. Reis mee met Dirk Tempelaar naar het Vlaardingen van vroeger, van toen en van de toekomst...

Buisjesdag rond 1950. Collectie Stadsarchief Vlaardingen.

Vlaardingen vroeger, vandaag en anno 2020

Het kleine zolderkamertje aan het West-Nieuwland, waar ik tijdens de oorlogsjaren uit de schoot van mijn moeder werd geboren, is niet meer. Het angstaanjagende gegil van Duitse V1's, afgevuurd door de Duitsers vanaf het Sunlight-terrein, is sinds mensenheugenis verstomd. Het kleine Vlaardingse vissersdorpje aan de Maas is sindsdien uitgegroeid tot een echte handel- en industriestad.
 
Op de grasgroene velden en weilanden, waarin in  een ver verleden Vlaardingse boeren hun vee lieten grazen zijn enorme industriegebieden uit de grond gestampt, wat er toe heeft geleid dat de Vlaardingse vissersvloot in de Vlaardingse havens langzaam maar zeker steeds kleiner werd. Vlaardingen kwijnde als vissersdorp beetje bij beetje weg. Geen vissersvloot in de havens betekende voor Vlaardingen en zijn inwoners dat er ook geen Buisjesdag meer werd gevierd. Er geen vlagfestijn meer werd gehouden en er geen mengelmoes van geuren zoals die van teer, cachou en terpentijn meer hing. Wat Vlaardingen restte was slechts een handvol roestige, verweerde schepen aan dikke henneprepen afgemeerd als moe gewerkte en afgedankte slaven.
1969, Aquarel van de stoomlogger VL172 Clara in de Koningin Wilhelminahaven. Vervaardiger: J. Rijnink. Collectie Museum Vlaardingen.De ranke schoenerschepen waren in die tijd allang verdwenen. Zij hadden plaatsgemaakt voor rokende, luchtvervuilende, adembenemende stoomschepen en fabrieksschoorstenen. Het monotone geluid der fabrieksmachines is nu dagelijks, maar bovenal in de nacht, duidelijk te horen. Ik val er vaak door in slaap...  en verdroom daarna de uren...

1960, voorbereiding op de haringvangst. Collectie Stadsarchief Vlaardingen.Vlaardingen, het dorp waar 't voorheen naar vis en haring 'stonk' is niet meer. De Vlaardingse visserij ging langzaam ten onder aan een opkomend naoorlogs fenomeen, de industrie. Haring en zoutpakhuizen werden gesloopt of verbouwd tot disco's en garagebedrijven. De vele duizenden naar haring geurende tonnen op de nu stille en verlaten havenkaden zijn helaas verdwenen. Zelfs de indringende geur ervan kan ik mij niet meer herinneren.

2000, vissersmonument op het Grote Visserijplein. Collectie Stadsarchief Vlaardingen

Midden op het Grote Visserijplein staat een eenzame in brons gegoten visserman die ons nog doet denken aan het Vlaardingen van vroeger en die vanaf zijn sokkel met gebogen hoofd van onder zijn zuidwester, meewarig voor zich uit staart richting De Hollandse Pelmolen die nu als appartementencomplex dienst doet.
Vlaardingen, eens een armoedig vissersdorpje aan de Maas die zijn heldere water traag stuwde tussen de lage landen door naar het diepste van de Noordzee, waarin menig schip met man en muis ten onder ging...

Het verhaal van Dirk Tempelaar gaat verder. Ontdek het hier.

 

 

Reacties