Direct naar navigatie

Het Oranjepark en 't Hof van weleer

Door: Stadsarchief Vlaardingen, Periode: 1950 - heden, Thema's: Dagelijks leven

Tijdens een zoektocht naar het Vlaardingen van zijn jeugd, kwam Dirk Tempelaar al dolende terecht in zijn stoutste jeugdherinneringen. Dwaal met hem mee door Het Hof en het Oranjepark...

1949, een bankje aan de Hogelaan bij nacht. Fotograaf: J.Kortland, Collectie Stadsarchief Vlaardingen

'Zoektocht naar de nederzetting van mijn jeugd

Al dolende in 't Hof op zoek naar de nederzetting van mijn jeugd, komen jeugdherinneringen weer langzaam bovendrijven. Hier, in 't Hof en het Oranjepark heb ik met vriend en vijand mijn jeugdjaren gesleten.

Hier hebben we geleerd ons verdriet en onze angsten te verbergen. Hier hebben we gelachen en liefgehad. Ik heb er de dood ontmoet, zonder het te beseffen. Wij hebben er Indiaantje gespeeld en gevoetbald met straat- en buurtgenoten. Ik heb er zelfs gevochten, met en tegen mijn vrienden.

1970, de muziektent in 't Hof. Collectie Stadsarchief Vlaardingen.Blindelings weet ik mij een weg te banen door het dichte struikgewas. Waar is de muziektent? De muziektent is er niet meer. Onder de vloer van die muziektent, via een luik, speelden wij doktertje. Jongens waren altijd dokter, nooit patiënt. Inmiddels ben ik er wel één.

De Hofsingel en zijn omgeving is niet veel veranderd. Ik heb er stiekem zitten vissen met een kromme tak als hengel en ijzergaren als vislijn. Een kromme speld deed dienst als vishaak en een afgebrande lucifer was mijn super dobber. Wij vermaakten ons prima ondanks dat we niets hadden en geen luxe kende.

1900-1970, natuurschoon in 't Hof. Schilder: J. Weiland, Collectie Stadsarchief VlaardingenVan een ouwe witte boterham zonder korsten en een beetje water met een snufje custardpoeder kneedde je een kleffe deegbal. Je rolde van een stukje deeg een klein aasje ter grote van een punnik en plaatste het daarna op het puntje van de speld. Als je dan eindelijk beet had moest je de vis snel op het droge tillen anders flikkerde hij weer terug in het water.

Op de Hogelaan, een prachtige laan vol beukenbomen, hebben we tijdens de herfstvakanties vaak naar beukennootjes gezocht. Het was er een drukte van belang. Eenmaal thuis werden ze gepoft op de platte buiskachel, gepeld en opgepeuzeld.

Mijn vrienden en ik hebben bij het stenen trappetje, wat leidde naar het stenen bankje, vele verliefde paartjes die dachten daar ongezien te kunnen scharrelen, gepest en getreiterd. Ik bied aan hen daarvoor alsnog mijn excuses aan.

Een drukke dag in 't Hof. Collectie Stadsarchief Vlaardingen

Ook hebben wij met stokken en stenen naar wilde kastanjers in kastanjebomen gegooid. Soms kreeg je zo'n stok of steen op je kop en dat deed behoorlijk veel pijn, maar dat liet je aan niemand merken. Achter de zandbak hebben we met een vlot gevaren en voor de zoveelste keer een nat pak gehaald. Kreeg je uiteraard bij thuiskomst meteen weer een pak slaag en mocht je op je kamer uithuilen in plaats van buitenspelen.

Op zondagmiddag met pa en ma de eendjes voeren bij de duiventil. Er waren zelfs duiven die uit je mond aten. Ik ben hier opgegroeid. Ik had hier mijn eigen hut. Een geheime plek waar je onvindbaar was. Onvindbaar voor iedereen, behalve voor oom agent. Die wist altijd precies waar je uithing.

Circa 1995, Sleetje glijden van de Hogelaan. Foto: R. Dijkstra, Collectie Stadsarchief VlaardingenIn mijn jeugd leek hier alles veel mooier, groener en imposanter. In de winter als er sneeuw en ijs lag had 't Hof iets vredigs. Dan gingen we met de slee van de dijk of Hogelaan af, of draaiden we al schaatsende rondjes om het eilandje van de Hofvijver en als de dooi inviel taaide wij net zolang ijs totdat er schots gelopen kon worden, wat steevast eindigde met een nat pak. Vriend en vijand had hierom de grootste schik en scandeerden dan in koor: "Een snoek gevangen! Een snoek gevangen!” Het natte pak, daar was overheen te komen, maar al het andere niet.

Bij de waterval, in de buurt van de tennisbaan, draaiden we kroos, opzoek naar aaltjes en vingen wij kikkers aan een rood lapje, emmers vol. Bij de tennisbaan zochten wij naar vermiste, uit de richting geslagen tennisballen. Gezien de hoeveelheid gevonden ballen werd in die tijd blijkbaar heel slecht getennist.

1963, wandeling langs de dierenwei. Foto: H.K. van Minnen, Collectie Stadsarchief VlaardingenZondags was het op de grasvelden en de wandelpaden een drukte van jewelste. Jongemannen met gitaren imiteerden er de Blue Diamonds. Meiden met strikken in 't haar en jongens met petten op hun kop en drollenvangers aan hun kont, flaneerden van 't Oft naar ’t Oofd en van ’t Oofd weer naar 't Oft om in 't voorbijgaan bij bioscoop Luxor aan de Westhavenkade nog even de zwart-witte plaatjes van hun grote idolen van het witte doek, Roy Rogers of Doris Day, te bekijken.

Jeugdherinneringen die menig Vlaardinger van mijn leeftijd vast ook zal hebben, tenminste, als hij of zij ook de moeite zouden nemen een wandeling door 't Hof te maken om daar opzoek te gaan naar de nederzetting van zijn of haar jeugd.

Ik moet eerlijk bekennen dat het Hof en Oranjepark van nu, ondanks het vele opknapwerk, niet meer de sfeer, warmte en charme ademt als het Hof en Oranjepark uit mijn jeugd. De Vlaardinger van toen zal, net als ik, blijven dromen van een park zoals het ooit was en de Vlaardinger van nu weet helaas niet beter!'    

Dirk Tempelaar

Reacties