Direct naar navigatie

Volksbos in plaats van vuilstort Lickebaert

Door: Stadsarchief Vlaardingen, Periode: 1950 - heden, Thema's: Gezag en politiek, Dagelijks leven

Zomer 1992. Al ruim twintig jaar staat Vlaardingen bekend als ‘stinkstad’. Met de plannen van de Provincie om een afvalstortplaats in het recreatiegebied 'De Lickebaert' te realiseren, is de maat voor vele inwoners van Vlaardingen en Maassluis vol…..

Foto Roel DijkstraZeker als blijkt dat het oorspronkelijke plan voor een skiheuvel op ‘schoon’ puin een verkeerde afspiegeling van de realiteit is. In werkelijkheid zal de skihelling gaan bestaan uit zwaar vervuild bedrijfs-, bouw- en sloopafval en vervuilde grond. Mét gevaar voor de volksgezondheid en het milieu. De al eerder ontstane ‘Initiatiefgroep tegen Afvalberging in de Lickebaert’ zet bij monde van Niko Koffeman in op actie.
Samen met verschillende Vlaardingse groeperingen, waarbij zich naast de Consumentenbond afdeling Vlaardingen, de Socialistische Partij met Remi Poppe, Groen Links en de actiegroep 'Behoud Lickebaert', ook nog eens veertig Vlaardingse huisartsen en apothekers aansloten, besluit men om alles is het werk te stellen om deze bij Koninklijk Besluit van 13 juli 1992 aangekondigde ‘ramp’ voor het recreatiegebied af te wenden.
Dit besluit hield in, dat de gemeente Vlaardingen binnen drie maanden een bestemmingsplan voor het gebied gereed moest hebben, waarin de omstreden stortplaats een definitieve plek zou krijgen. Al sinds 1975 lagen er overigens al plannen voor een vuilstortplaats. Hierin was de gemeente altijd min of meer meegegaan. Tót 29 maart 1990, toen de Vlaardingse gemeenteraad beroep aanspande tegen de door Gedeputeerde Staten opgelegde verplichting om het bestemmingsplan ‘Vlaardingen-West’ te herzien. De bezwaren van de gemeente bestonden hieruit dat er met betrekking tot de keuze voor de betreffende locatie van de vuilstort geen degelijk onderzoek had plaatsgevonden evenmin als dat er een zorgvuldige planologische afweging aan vooraf was gegaan. Ook bestond er bezwaar tegen de aard van de te storten stoffen. Veel inwoners van Vlaardingen en Maassluis hadden allang van hun ongenoegen blijk gegeven.

Actie!

Er moest actie worden gevoerd. Natuurlijk kon men bezwaar maken bij de Raad van State, maar er moest meer gebeuren, ook om de landelijke politiek te overtuigen. Na een uitgebreide brainstormsessie ontstond het plan om een 'volksbos' te planten. Een boom zou vijf gulden gaan kosten, inclusief een naamplaatje, herinneringscertificaat en catering op de dag van aanplant.
Het idee sloeg in als een bom. Rekende de stichting aanvankelijk op de aanplant van 10.000 bomen, al razend snel waren er al meer dan 16.000 verkocht. Het door duizenden mensen planten van zoveel bomen vergde een strakke organisatie op de dag zelf. De logistieke voorbereiding op zich was al een hele klus. Ook werd er een inrichtingsplan van het gebied gemaakt. Een twaalftal vakken zou worden ingericht met eenzelfde soort bomen zoals de els, de es, de berk de esdoorn en de Amerikaanse eik. Slechts op één plek, vak twaalf, mocht van alles geplant worden.

Het inrichtingsplan van het Volksbos

De geboorte van het Volksbos

Het evenement stond gepland op zaterdag 12 december 1992. Na een nacht met noodweer waarbij de brandweer er zelfs voor moest zorgen dat de tenten op hun plek bleven, baadde de dag zelf in het zonlicht. Het was een ware happening met optredens van de Amazing Stroopwafels en een tentoonstelling van wel duizend kindertekeningen. De destijds ‘Sterkste Man van de Wereld’, Ted van der Parre, bood als beschermheer van het Volksbos milieugedeputeerde Hans van der Vlist een boom aan. Lotte Aalbregt, de jongste jarige op 12 december, ‘plantte’ met hulp van haar moeder de eerste boom. Om één en ander in goed banen te leiden waren er duidelijke regels. Bij de ingang was het centrale punt van de uitgifte van bomen. Bij de ontvangst van hun boom kregen de mensen een overzichtje mee van de indeling van het perceel waarop ook de vakken stonden waarin de bepaalde boomsoorten moesten komen te staan. Vervolgens ging men met de boom naar een leidinggevende, die te herkennen was aan een lange stok met een gekleurde vlag. De kleur van de vlag kwam overeen met de kleur boom zoals die aangemerkt stond op het uitgiftekaartje. Het planten door burgers gebeurde tussen 10 en 14 uur, erna zorgden scholieren en andere medewerkers voor het planten van de overgebleven bomen. Men riep iedereen op om ‘zo snel mogelijk door te lopen en zijn of haar bomen te planten, gezelligheid en warme hap of slok NA HET WERK’. Lotte Aalbregt plant samen met haar moeder de allereerste boom (foto Roel Dijkstra)

Grote opkomst

De opkomst was massaal, gezinnen met kinderen, ouderen, scholieren etcetera. Ze kwamen veelal op de fiets, uitgerust met scheppen en laarzen, maar ook per auto. Twee pendelbussen zorgden voor het personenvervoer vanaf Station West naar de locatie ‘Volksbos’ onder aan de Maassluissedijk. De politie was ingeschakeld om de verkeersdrukte te regelen. Voor alle zekerheid was ook de EHBO gevraagd om aanwezig te zijn. Voor degenen met hoge nood stond een aantal toiletcabines klaar. In een grote tent zorgden de mensen van de catering  – voor de gelegenheid in een ‘Groeiend verzet’-T-shirt gestoken –  voor warme erwtensoep, broodjes, koffie en limonade, alles low-budget. Rond de 300 man was aanwezig om de dag gesmeerd te laten verlopen.

In kolonnes op weg om een boom te planten (foto Roel Dijkstra)Duizenden inwoners en sponsorbedrijven uit Vlaardingen en Maassluis zorgden ervoor dat er op 12 december 1992 circa 17.000 bomen een plekje kregen, waardoor het – illegale – Volksbos een feit was.
Op 11 oktober 2006 werd het opnieuw ingerichte recreatie- en natuurgebied mét het Volksbos dat de illegale status inmiddels ver voorbij was, overgedragen aan het Recreatieschap Midden-Delfland.

Bronnen:
'Milieu Aktief', nr. 1, maart 1993
‘Stichting 'Groeiend verzet in de Lickebaert', arch. nr. 650, inv. nrs. 6, 7, 8, 16 (foto’s), 18, 19 en 20

 

Reacties